شخصی عرض کرد:پروردگارا چه بسیار بنا به نافرمانی تو پرداختم و تو مرا شکنجه نفرمودی ...

خدای متعال خطاب به آن بنده گفت:چه بسیار تورا به شکنجه خود گرفتارکردم و تومتوجه نبودی مهترین آن لذت مناجات بود که از تو گرفتم و تو آگاه نبودی!!!

در شگفتم از آدمی که برای هراس از بیماری از خوردن غذا احتراز میکنید و چگونه این انسان بمنظور بیم از آتش دوزخ از ارتکاب گناهان خودداری نمیکند!!!

روزی شخصی از بیابانی میگذشت ،دیدپرنده ای کنار لانه موری ایستاده و هرموری که از لانه بیرون می آید فورا آنرا میخورد...هنوز مشغول شکار موران بود که ناگهان پرنده قوی تری ازآسمان به زیر آمد و پرنده مورچه خوار راشکار کرد واستخوان آن را ازهم درید و او راطعمه خود کرد...

چوبدکردی مباش ایمن ز آفات                                           که واجب شد طبیعت را مکافات

در یکی از روستا های ایتالیا، پسر بچه شروری بود که دیگران را با سخنان زشتش خیلی ناراحت می کرد.

روزی پدرش جعبه ای پر از میخ به پسر داد و به او گفت: هربار که کسی را با حرفهایت ناراحت کردی، یکی از این میخ ها را به دیوار طویله بکوب.

روز اول، پسرک بیست میخ به دیوار کوبید. پدر از او خواست تا سعی کند تعداد دفعاتی که دیگران را می آزارد، کم کند. پسرک تلاشش را کرد و تعداد میخ های کوبیده شده به دیوار کمتر و کمتر شد.

یک روز پدرش به او پیشنهاد کرد تا هربار که توانست از کسی بابت حرفهایش معذرت خواهی کند، یکی از میخها را از دیوار بیرون بیاورد.

روزها گذشت تا اینکه یک روز پسرک پیش پدرش آمد و با شادی گفت: بابا، امروز تمام میخ ها را از دیوار بیرون آوردم!

پدر دست پسرش را گرفت و با هم به طویله رفتند، پدر نگاهی به دیوار انداخت و گفت: آفرین پسرم! کار خوبی انجام دادی، اما به سوراخ های دیوار نگاه کن. دیوار دیگر مثل گذشته صاف و تمیز نیست.

وقتی تو عصبانی می شوی و با حرفهایت دیگران را می رنجانی، آن حرفها هم همچنین آثاری بر انسانها می گذارند. تو می توانی چاقویی در دل انسانی فرو کنی و آن را بیرون آوری، اما هزاران بار عذر خواهی هم نمی تواند زخم ایجاد شده را خوب کند.

منبع:(کتاب نشان لیاقت عشق)

روزها گذشت و گنجشك با خدا هيچ نگفت .
فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي گفت " . مي ايد ، من تنها گوشي هستم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قلبي ام كه دردهايش را در خود نگه مي دارد سرانجام گنجشك روي شاخه اي از درخت دنيا نشست . فرشتگان چشم به لبهايش دوختند ، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود :
" با من بگو از انچه سنگيني سينه توست ." گنجشك گفت " لانه كوچكي داشتم ، ارامگاه خستگي هايم بود و سرپناه بي كسي ام . تو همان را هم از من گرفتي . اين طوفان بي موقع چه بود ؟ چه مي خواستي از لانه محقرم كجاي دنيا را گرفته بود ؟ و سنگيني بغضي راه بر كلامش بست. سكوتي در عرش طنين انداز شد . فرشتگان همه سر به زير انداختند .
خدا گفت " ماري در راه لانه ات بود . خواب بودي . باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند . آنگاه تو از كمين مار پر گشودي . گنجشك خيره در خدايي خدا مانده بود .
خدا گفت " و چه بسيار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام بر خاستي .
اشك در ديدگان گنجشك نشسته بود . ناگاه چيزي در درونش فرو ريخت . هاي هاي گريه هايش ملكوت خدا را پر كرد.

سال‌ها پيش از اين
زير يك سنگ
در گوشه‌اي از زمين
من فقط يك كمي خاك بودم
همين.
يك كمي خاك
كه دعايش
ديدن آخرين پله ی آسمان بود
آرزويش هميشه
پر زدن تا ته كهكشان بود
خاك هر شب دعا میكرد
از ته دل خدا را صدا میكرد
يك شب آخر دعايش اثر كرد
يك فرشته تمام زمين را خبر كرد
و خدا تكه‌اي خاك برداشت
آسمان را در آن كاشت
خاك را
توي دستان خود ورز داد
روح خود را به او قرض داد
خاك
توي دست خدا نور شد
پر گرفت از زمين دور شد
راستي
من همان خاك خوشبخت
من همان نور هستم
پس چرا گاهي اوقات
اين همه از خدا دور هستم!

سلام تقدیم به تمامی آنانی که هنوز تکه ایی از آسمان درچشمانشان ، جرعه ایی از دریا دردستانشان و تجسمی زیبا از خاطره ی ایثار گل سرخ در معبد ارغوانی دل هایشان به یادگارمانده است...سلام